Johan Maes en Evamaria Jansen
Witsand Uitgevers
December 2014
ISBN 9789490382889

Recensie

Wat een titel! Ze zeggen dat het overgaat.
Hoe dikwijls hebben ook wij deze goed bedoelde raad gekregen maar hem niet willen en kunnen geloven? Omdat we altijd al wisten dat het nooit overgaat.
Het blijft, het beweegt, het evolueert, komt soms heel dichtbij, of blijft rustig aanwezig op de achtergrond.
Het is ons verdriet, onze rouw om ons kind. Rouwen verloopt niet in fases of volgens een strikt te volgen stappenplan waaraan ooit een einde zal komen. Nee, het mag rustig en voor altijd een deel van ons leven zijn. Net zoals ons gestorven kind voor altijd ons kind zal zijn. Maar het verdriet evolueert en wordt draaglijk, komt in evenwicht met onze vreugde en maakt van ons een ander mens. En zo blijft onze symbolische relatie met ons kind, ons hele leven lang, in beweging.
We leven in vrede met ons verdriet.


Dit zeggen ook de auteurs van dit boek, Johan Maes en Evamaria Jansen.

“Rouwen is een zoektocht naar een andere vorm van verbinding met de overleden dierbare. Een zoektocht naar verder leven mét gemis.”

“Rouwen houdt nooit op, maar ontvouwt en ontwikkelt zich in de loop van ons leven en maakt deel uit van wie we zijn. We hebben het recht om te rouwen, op onze eigen manier, bewegend tussen kwetsbaarheid en kracht. Zelfs als je de pijn van een ingrijpend verlies levenslang met je meedraagt, hoeft dit geenszins in te houden dat je minder gezond en minder veerkrachtig bent.”

“Het uitgangspunt van dit boek is het gegeven dat mensen in zichzelf de veerkracht hebben om op hun unieke manier met moeilijke levensomstandigheden en crisissituaties om te gaan.”

“Dit is een boek over de kop en munt van het leven, over zin verliezen en zin vinden, kwetsbaarheid en kracht, verbinding en loslaten, pijn en transformatie, liefhebben en rouwen.”


Enkele zinnen die raakten en inspireerden:

“Rouw is geen ziekte, het is iets wat je leert.”

“Door de dood weer leren leven mét het leven.”

“Alle veranderingen houden verlies in, zoals verliezen verandering vereisen.” (R. Neimeyer, 2005)

“Je bent toch ook wat je hebt verloren.” (dichtregel van J.L. Borges)

“Rouw hoeft ook helemaal niet te worden opgelost, het is een proces dat wezenlijk deel uitmaakt van wie je bent en dat zich gedurende je levensloop verder ontwikkelt en om aandacht blijft vragen.”

“Ook emoties moeten niet worden opgelost, emoties hebben een functie, het zijn signalen waar je staat of waar je mee bezig bent in je rouwproces.”


Tot slot een zin uit het boek die een mooie omschrijving geeft van de missie van Met Lege Handen:

“Het gezamenlijk deelnemen aan een ritueel werkt helend omdat het een kanaal biedt om gevoelens te uiten en te delen; omdat het het verlies plaatst in een breder menselijk kader dat het puur persoonlijke overstijgt; omdat het via woorden, gebaren en symbolen het onuitspreekbare helpt verwoorden en betekenis geven; omdat het een structuur biedt, een begrenzing voor het uiten en beleven van rouw binnen tijd en ruimte.”


“Kortom, een mild boek over rouwprocessen, met veel respect en erkenning voor de ‘gekwetste krijgers’ die dag na dag ingrijpend verlies in hun leven meedragen.”
De kennismaking met dit boek was voor mij, ook na al die jaren, als een vriendelijke schouderklop, hoopvol, de erkenning en bevestiging dat het oké is om levenslang zorg te blijven dragen voor mijn gestorven kinderen. En dat doet zo’n deugd.
Het boek dat je helpt om te gaan met rouw en verdriet.
Een aanrader.


Marleen Vertommen